Dzień (choć właściwie godzina była nocna) zaczęliśmy, jak Pan Bóg przykazał – Mszą św. Była to ostatnia Eucharystia XIV Święta Młodzieży i odprawiona została przez ojca prowincjała Wacława Chomika. Wygłoszone przez niego kazanie dotyczyło w głównej mierze Jana Pawła II i jego modlitwy nad grobem św. Franciszka w Asyżu.
Obchody Święta Rodziny rozpoczęły się o 19.30 od przywitania szanownych gości przez scholę. Rodzice mogli również obejrzeć scenki grupy s. Leticii, z których dowiedzieliśmy się, jak Bóg „skonstruował” matkę i ojca.
„Wstawaj, szkoda dnia…” – chciałoby się zaśpiewać z rana. Zwłaszcza, kiedy to ostatni dzień naszego Święta. Nawet dzwonek służby porządkowej nie wywoływał już tak negatywnych emocji ze strony niektórych. Ci, którzy już odczuwali nostalgię dnia ostatniego, mogli sobie osłodzić nastrój herbatą i wyśmienitym śniadaniem.
Piosenki wykonywane podczas Święta Młodzieży przez naszą scholę:
Ten, kto spodziewał się Mozarta po wczorajszej pobudce w wykonaniu orkiestry dętej, czuł się zdecydowanie zawiedziony, gdyż wrócił nieśmiertelny dzwonek. Ale rozbrzmiał on dopiero o godzinie 8.30 – w tym miejscu chcemy serdecznie podziękować służbie porządkowej za to, że pozwoliła nam się wyspać.
To nie reklama komercyjnej stacji radiowej ani serwisu informacyjnego katolickiego radia z Torunia. To skrót nazwy wspólnoty, Rodziny Młodzieży Franciszkańskiej, która działa przy parafiach w Gliwicach, Wrocławiu i Kędzierzynie Koźlu oraz na Górze Św. Anny. Mieli dziś swoje 5 minut (a nawet więcej), w czasie których opowiadali, czym się zajmują.
„Pamiętajcie o wodzie i nakryciach głowy” – apelował ze sceny o. Łazarz. O godzinie 11:30 zwarci, gotowi i wyposażeni w wyżej wymienione rzeczy ruszyliśmy na Kalwarię. Rozważania, które mogliśmy usłyszeć podczas drogi krzyżowej, przygotowała grupa s. Leticii. Była to bardzo trudna droga, ale dzięki modlitwie dotarliśmy wszyscy cało z powrotem do domu pielgrzyma.
Na półmetku.
Po wczorajszym rewelacyjnym koncercie nadal pozostajemy w muzycznych klimatach. Dziś zamiast naszego ulubionego dzwonka, obudził nas marsz pobudkowy na trąbkę i saksofon w wykonaniu członków orkiestry. Skutek był natychmiastowy: ludzie wybiegali na korytarze, chcąc jak najszybciej poznać autorów tej niezwykłej pobudki. Dzięki temu szybciej zebraliśmy się na śniadanie, które ze względu na dalszy przebieg dnia było wyjątkowo ważnym posiłkiem.